ဘာရယ္မွန္းေတာ့ အတိအက် မေျပာတတ္ပါ။ က်မနဲ႔ အနီးအနားမွာ တခုခု မဟုတ္
တာ လုပ္ေနၿပီ၊ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ က်မစိတ္ထဲ ႂကြက္နံ႔ ရတဲ့ေၾကာင္လို လႈပ္လႈပ္
႐ွား႐ွား ခံစားလာရတတ္ပါတယ္။
က်မ မေလး႐ွားမွာ ၁၉၉၅-၉၆ တုန္းက တႏွစ္ကို အလုပ္ ၁ခု ႏႈန္းနဲ႔ အလုပ္ ၂ခု
လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မ ခု ေရးမဲ့ အျဖစ္အပ်က္က ဒုတိယအလုပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။
စကၤာပူမွာ PR, S pass, WP,EP တို႔ ႐ိွၿပီး သက္တမ္း ၁ႏွစ္၊ ၂ႏွစ္ ေပးသလိုပဲ မေလး
႐ွားမွာလဲ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအတြက္ O(အို) Pass ဆိုတာ႐ိွပါတယ္။ အဲ..သက္တမ္း
ကေတာ့ ရဲမမိမခ်င္း ဆိုပါေတာ့။
ဟုတ္ကဲ့..က်မ အဲဒီ အိုပတ္စ္ နဲ႔ဲ ၂ႏွစ္တိတိ ခပ္တည္တည္ ေနခဲ့ပါတယ္။
**********************************
က်မက နာမည္ႀကီး Dim Sum နဲ႔ Sea Foods ေရာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး
တဆိုင္ရဲ႕ စာရင္းဌာနမွာ လုပ္ရပါတယ္။ စာရင္းဌာနဆိုလို႔ တခုလံုးမွာ က်မနဲ႔
Ms. Lee ဆိုတဲ့ တ႐ုပ္မ ေပါင္း၂ေယာက္ပဲ႐ိွၿပီး သူကလဲ တပတ္ ၃ရက္ပဲ လာတာပါ။
စားေသာက္ဆိုင္က ျခံဝန္းက်ယ္ႀကီးရဲ႕ တဖက္ျခမ္းကပ္ ေဆာက္ထားတာျဖစ္ၿပီး၊
အလုပ္သမားေတြေနဖို႕ ေလေအးစက္အျပည့္တပ္ ကြန္တိန္နာေတြကို စားေသာက္
ဆိုင္ရဲ႕ ေနာက္ဖက္ထဲမွာ စီတန္းထားပံုက အယ္လ္႐ိွပ္ပံု(L Shape) ပါ။ က်န္တဲ့ေျမ
ပိုကေတာ့ Car Park ေပါ့။
စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္သမားေတြက ျမန္မာ၊ တ႐ုတ္၊ မေလး နဲ႔ နီေပါ လူမ်ိဳး
ေတြပါ။ သူတို႔ႏိုင္ငံသား ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ ႏိူင္ငံျခားသားေတြ အားလံုးက က်မ
ေျပာခဲ့တဲ့ အိုပတ္စ္နဲ႔ ေနၾကရတာပါ။
ရဲေတြကျဖင့္ ဆိုင္ထဲ ဝင္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ရယ္၊ သူေဌးက ရဲေတြနဲ႔ ေပါင္းထားတာ
ဆိုေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ ျဖစ္သမွ်တာဝန္ယူၿပီး ဆိုင္ျပင္က ျပသာနာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ
ေျဖ႐ွင္းၾကရပါတယ္။
တေန႔ သူေဌးက က်မကို စကားေခၚေျပာပါတယ္။ က်မက ၅ရက္ခဲြပဲ လုပ္ရတာ
ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ စေန ညပိုင္းနဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔ေတြ စားေသာက္ဆိုင္မွာ Cashier
လုပ္ေပးဖို႔ပါ။ က်မကေတာ ့အိုေကေပါ့၊ အဲဒီအတြက္ ပိုက္ဆံလဲ ပိုရမွာကိုး။
ဒါနဲ႔ က်မလဲ စာရင္းကိုင္ တျဖစ္လဲ ေငြကိုင္ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။
**********************************
တရက္ တနလၤာေန႔ က်မ ႐ုံးျပန္ဆင္းေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မေန႔က စားေသာက္
ဆိုင္ရဲ႕ ဘီလ္ေတြ ျပန္စစ္ခ်င္ေနမိတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေနာက္ ၂ရက္ေလာက္ၾကာမွ
ဆိုင္မန္ေနဂ်ာ စစ္ေဆး၊ အတည္ျပဳဆိုင္းထိုးၿပီးမွ က်မဆီေရာက္လာေနက်ေလ။
က်မစိတ္ထဲ စစ္ကိုစစ္ခ်င္ေနခဲ့ေတာ့ ဆိုင္ကိုဖုန္းဆက္၊ မန္ေနဂ်ာ ဆိုင္းထိုးေပးဖို႔
ေျပာၿပီး စားပဲြထိုးေလးတေယာက္ကို လာပို႔ေပးခိုင္းဖို႔ပါ မွာလိုက္ပါတယ္။
ေန႔လည္က်ေတာ့ က်မဆီ အဲဒီဘီလ္ေတြ တထပ္ႀကီး ေရာက္လာေတာ့တယ္။
အဲဒီမွာ မသကၤာစရာ ဘီလ္တေစာင္ က်မ သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီဘီလ္က မေန႔က
မနက္ပိုင္းမွာ က်မ ထုတ္ထားခဲ့တာပါ။ က်မေကာင္းေကာင္းႀကီး မွတ္မိေနတယ္
အဲဒီဝိုင္းက လူနဲနဲေလးနဲ႔ ပြဲေတြ အမ်ားႀကီးမွာစားတဲ့ ဝိုင္းျဖစ္ေနလို႔ပါ။ က်မထုတ္
ေပးခဲ့တဲ့ ဘီလ္က ရင္းဂစ္$ ၃၀၀ ေက်ာ္ပါ၊ ခုေတာ့ ၁၀၀ ေက်ာ္ပဲျဖစ္ေနတာ၊
တခုခုေတာ့ မွားေနတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။
ဒါနဲ႔ က်မလဲ မီးဖိုေခ်ာင္က ဟင္းပဲြစာရင္းေတြပါ ထပ္ယူၿပီး တခုခ်င္းစစ္လိုက္မွ...
သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒင္းကေလးက ၃၀၀ ေက်ာ္တန္ဘီလ္ကိုျပင္ ၊ ၁၀၀ ေက်ာ္
လုပ္ၿပီး ပိုတာကို အိတ္ထဲ ထည့္တာကိုး။
က်မတို႔ ဘီလ္ရဲ႕ အေနာက္မွာ မွာစားထားတဲ႔ ဟင္းပဲြစာ႐ြက္ေလးတဲြလွ်က္ပါတာ၊
သူက အသစ္ထပ္ေရးၿပီး ျပန္တြဲ၊ ဘီလ္ကိုလဲ ျပန္ျပင္ထားတာဆိုေတာ့ သာမန္ၾကည့္
မယ္ဆို လံုးဝကို မသိႏိုင္တာပါ။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူက က်မ ထုတ္ထားတဲ့၊ မွတ္မွတ္ယယလဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ဘီလ္ကိုမွ
ျပင္မိ႐ွာတာ။ ဒါေပမဲ့ မီးဖိုထဲပို႔တဲ့ ဟင္းပဲြေကာ္ပီကိုေတာ့ သူျပင္လို႔ မရႏိုင္ဘူးေလ...။
*********************************
တရက္မွာ က်မတို႔ဆိုင္ရဲ႕ ခ်က္ႀကီးက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ ငါးမန္းေတာင္ အပါ
အဝင္ တျခား Sea Foods ေတြ မွာေပးဖို႔ပါ။ က်မ နဲနဲေတာ့ အံ့ဩသြားပါတယ္၊
ဘယ့္ႏွယ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္ေလာက္ကမွ မွာထားခဲ့တာ၊ ကုန္ၿပီလားေပါ့။ ဒီလ ပဲြေတြ
လဲ သိတ္မ႐ိွပဲနဲ႔ ဆိုေတာ့ သူက နင္ မယံုရင္ စတိုခန္းထဲ သြားၾကည့္လိုက္လို႔ ျပန္ေျပာ
ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ စိတ္ထဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ စတိုခန္းဖြင့္စစ္ေတာ့မွ
ဟုတ္ပါတယ္ တကယ့္ကို ကုန္လုနီးပါးပါ။
စတိုေသာ့ကိုင္တဲ့ သူက ကိုေမာင္ ဆိုတဲ့ ျမန္မာ အကိုႀကီးပါ။ အဲဒီ အကိုႀကီးက
က်ေနာ္လဲ မေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာနဲ႔ အစခ်ီလို႔ အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ ေျပာျပ႐ွာပါတယ္။
ဒီလိုပါ။ က်မတို႔ သူေဌးက ဆိုင္ကို တလမွ ၁ခါ ၂ခါ ေလာက္ပဲ လာတာပါ။
သူ႔ရဲ႕ ညီ၂ ေယာက္က အလွည့္က် လာၿပီး လိုအပ္သည္မ်ား မွာၾကားစားေသာက္ၿပီး
ျပန္ေလ့႐ိွပါတယ္။
အငယ္ေကာင္က သေဘာေကာင္းၿပီး အားလံုးအေပၚ ခင္ခင္မင္မင္ ႐ိွသေလာက္
အႀကီးေကာင္က မာန္တက္ေနတဲ့ ႐ုပ္နဲ႔ အားလံုးကို ဆူပူမာန္မဲ ေနက်ပါ။ သူ႔ကို
က်မတို႔က မ်က္ျပဴး လို႔ ေခၚပါတယ္။ က်မနဲ႔လဲ မတည့္ပါဘူး။ အဲ ၾကားျဖတ္ေျပာရ
အံုးမယ္ စကားစပ္မိလို႔ပါ၊
က်မနဲ႔ မတည့္ဆို တခါ ျမန္မာအလုပ္သမားေလးတေယာက္ ဖ်ားလို႔ အမ္စီ ၂ရက္
ယူတာကို လခထဲက ျဖတ္ပါတယ္။ ၂ရက္စာဆိုေတာ့ အျဖတ္ခံရတဲ့ တေယာက္လဲ
အီသြားၿပီး က်မ လာတိုင္ပါတယ္။ က်မကလဲ မဟုတ္မခံ ဆိုေတာ့ ဗိုက္ေကာင္းလို႔
ဓါးေတာင္းသူပါ။ အၿမဲ လူမိုက္ဌား ခံရတာပါ။ ဒါလဲပဲ ဘယ္ေတာ့မွ မမွတ္သူ၊ ကိုယ့္
ဟာကိုယ္ေတာ့ ဇာမဏီမ်ိဳး အသက္သာေသပေစ၊ အေမႊးတပင္ အကႊၽတ္မခံ ဆိုတဲ့
အစားထဲ ကလို႔ မွတ္ထင္ေနခဲ့သူပါ။
ေနာက္တခါက်ေတာ့ အလုပ္သမားေလးတေယာက္ စားပဲြ ႐ွင္းရင္း စားေသာက္သူ
က်န္ခဲ့တဲ့မုန္႔ပဲြ တပဲြ (လံုးဝ စားမသြားတဲ့ ပြဲအသစ္ႀကီးပါ) ကို သိမ္းရင္း ႏိႈက္စားမိပါ
လိမ့္မယ္ အဲဒါကို မ်က္ျပဴးက ခိုးစားပါတယ္ဆိုၿပီး တပဲြစာမကတဲ့ လစာ ျဖတ္ခံရပါ
တယ္။
ထံုးစံ အတိုင္းပဲ က်မဆီေရာက္လာၿပီး က်မနဲ႔ မ်က္ျပဴး ၊ မ်က္ျပဴးနဲ႔ က်မ ဖိုက္ၾက
ေလသတည္းေပါ့။
အဲ...အဆံုးမေတာ့ တရားမွ်တစြာ မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ ႏိုင္တာပါ။ သူတို႔ ၂ေယာက္လံုး
ျဖတ္ခံရတဲ့ပိုက္ဆံ ျပန္ရၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ ငပြႀကီး ျဖစ္မွန္း သိသိႀကီးနဲ႔ ကို
ျဖစ္လာရေတာ့တာ။ ဒီေတာ့ က်မ အေပၚ မ်က္ျပဴး ၾကည့္မရတာ မဆန္းပါဘူး။
တဦးေမတၱာ တဦးမွာ ဆိုသလိုေပါ့႐ွင္ ။
********************************
အဲ..စကားျပန္ဆက္ရရင္ ခုနကေျပာတဲ့ စတိုခန္းထဲက Sea Foods ေပ်ာက္ဆံုးမႈႀကီး
ဟာ မ်က္ျပဴးလက္ခ်က္ဆိုတာ စတိုမႉး ေျပာျပလို႔ သိရၿပီ။ သူက ခ်က္ႀကီး လက္မွတ္
မပါပဲ လာလာထုတ္ယူသြားၿပီး ျပန္ေရာင္းစားေနတာ။ တခ်ိဳ႕ Sea Foods ေတြက
ေစ်းအရမ္းႀကီးပါတယ္ ငါးမန္းေတာင္တို႔ ပင္လယ္ေမွ်ာ့တို႔ ေလာ့ဘ္စတာ-ေက်ာက္
ပုဇြန္ႀကီးေတြလိုဟာမ်ိဳးေတြေပါ့..။
တခ်ိဳ႕ သားငါး ပုဇြန္ေတြကေတာ့ သူ႔အိမ္ ဟင္းစားလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ ့။ ဒါနဲ႔ က်မ
သူေဌးဆီ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းဆက္ၿပီး စတိုခန္းက ေစ်းႀကီးတဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်က္ျပဴး ခိုး
ေရာင္းေနေၾကာင္း သတင္းပို႔လိုက္ပါတယ္။ (အဲ... သတင္းပို႔ ႐ံု ကေလးပါ)
ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ သူေဌးေရာ၊ ညီ၂ေယာက္ စလံုးေရာ က်မ ႐ံုးခန္း လာေခါက္ၿပီး
သူတို႔ ႐ံုးခန္း ခဏသံုးခ်င္လို႔ က်မကို ခဏေလာက္ အျပင္ ထြက္ေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။
မ်က္ျပဴးကေတာ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္လို႔ေပါ့။
နာရီဝက္ေလာက္ၾကာပါတယ္ သူတို႔ ညီအကို ေတြ တေယာက္တခြန္း ေအာ္ဟစ္
ေျပာဆိုၾကၿပီး မ်က္ျပဴး အခန္းထဲက အရင္ဆံုး ထြက္လာၿပီး ကားကို ဝူးခနဲ ေဆာင့္
ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။
က်မ အူျမဴးလိုက္ပံုမ်ား အဲဒီညက အိပ္မက္ေတြေတာင္ ကာလာေလးနဲ႔ မက္လို႔...။
**********************************
ဇာတ္ေပါင္းရမယ္ ဆိုရင္...ဘီလ္ေတြျပင္ျပင္ၿပီး ပိုက္ဆံခိုးေနတဲ့ ေကာင္မေလးက
ရဲအဖမ္းခံရၿပီးေထာင္က်သြားပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ သူဒီလိုလုပ္ေနတာ တလေက်ာ္
ေလာက္႐ိွေနၿပီေလ၊ က်မလဲ ကိုယ့္႐ႈးကိုယ္ပတ္ဆိုတာလို ဘီလ္ေတြကို မီးဖိုေခ်ာင္က
ဟင္းပြဲစာရင္းေတြနဲ႔ အကုန္ျပန္တိုက္စစ္ရတာ ဖတ္ဖတ္ကို ေမာ လို႔ပါ။
အဲ...မ်က္ျပဴးကေတာ့ ဝမ္နင္ေလးပဲ အေပးခံရၿပီး ကြင္းလံုးကြၽတ္လြတ္သြားခဲ့ပါတယ္
ဒါေပါ့ေလ........... သူတို႔က.....အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း အရင္းႀကီးေတြကိုး....။
************************************
အဲဒါ က်မကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မွန္ ေဘ့စ္အြန္ထ႐ူးစတိုရီ ပါ...။
ခုတေလာ အဲဒါေလး ျပန္ေတြးမိလိုက္တိုင္း ငယ္စိတ္နဲ႔ ဒုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာခဲ့၊
လုပ္ခဲ့မိတာေတြအတြက္ စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
သူ႔ကို လက္ထိပ္ေလးနဲ႔ က်မတို႔ေနရတဲ့ ကြန္တိန္နာထဲက ေခၚထုတ္လာေတာ့
က်မမွာ ငါလုပ္လိုက္တာ လြန္မ်ား သြားၿပီလားလို႔ ဝမ္းနဲမိရတယ္။
ခုအ႐ြယ္မွာဆိုရင္ က်မ အဲဒီလို လုပ္ပါအံုးမလား။ ပိုက္ဆံခိုးတဲ့ေကာင္မေလးကို
ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းေတြ႔ၿပီး ..........,
"ညီမေရ အမသိတယ္ေနာ္ ေနာက္မလုပ္ပါနဲ႔ကြယ္ ဒီတခါေတာ့ ႐ိွပါေစ
ေနာက္တႀကိမ္ ဆိုရင္ေတာ့ တိုင္ရလိမ့္မယ္" လို႔မ်ား ေခ်ာ့ေျပာမိမလားပဲ...။
ၾကာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ...။
ခုထက္ထိ က်မရင္ထဲ ကလိကလိ ျဖစ္ေစတာက ေကာင္မေလးလို တခါခိုးရင္
တရာ၊ႏွစ္ရာ ခိုးတဲ့ သူခိုး အေသးစားေလးကို လက္ထိလက္ရ ဖမ္းေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီး
တခါခိုးရင္ ေထာင္ခ်ီ ခိုးတဲ့ မ်က္ျပဴးလို သူခိုး အႀကီးစားက်ေတာ့ ကြင္းလံုးကြၽတ္
လြတ္သြား ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ပါ။
အင္းေလ...သူတို႔ေတြက အမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း အရင္းႀကီးေတြကို...ေနာ့ ..။
ဘဝ အေမာေတြ ေျပၾကပါေစ...။
